جاده های اصلی جنگلی

جاده درجه یک Main Access Road

این نوع جاده ها اغلب ارتباط شبکه راه جنگلی (در محدوده خروج چوب از جنگل) به جاده های عمومی را بر عهده دارند. جاده های اصلی درجه یک گذشته از نقل و انتقال چوب در برخی موارد وظیفه ارتباط بین روستا ها و شهر و حمل و نقل محصولات کشاورزی را نیز به عهده دارند. جاده های درجه یک اغلب دارای همان مشخصات راههای عمومی هستند، یعنی به صورت دو طرفه و با زیر سازی و رو سازی خوب و گاه آسفالته احداث می شوند. اصل کلی آن است که جاده درجه یک در داخل جنگل ساخته نشود مگر اینکه ضرورتی برای احداث آن وجود داشته باشد.

جاده درجه دو Main Road

این جاده ها دارای مشخصات فنی خاص خود می باشند که اساساً یک باندی ساخته شده و در آنها گذرگاه هایی به فواصل معین، برای تامین امکان عبور کامیون های حامل چوب از مقابل هم، احداث می شود. جاده درجه دو ارتباط بین جاده های درجه یک و درجه سه یا فرعی را برقرار می کند. مشخصات جاده های درجه دو باید طوری باشد که کامیونهای حمل چوب بتوانند از روی آنها عبور کنند و در هر زمان از سال چوب را از جنگل به خارج  انتقال دهند

راههای فرعی جنگلی

جاده درجه سه Secondry Road

این راهها به منظور دستیابی به پارسلهای قطع و خروج چوب آنها احداث می گردد. در احداث این راههای تنها به عملیات خاک برداری و خاکریزی اکتفا می گردد. در برخی مناطق  نوعی زیرسازی و روسازی مختصر بسته به اهمیت شرایط منطقه و نوع خاک انجام می شود. چوبهای بهره برداری شده معمولاٌ در کنار این راهها دپو می شوند. این راهها در زمان مناسب باز هستند.

مسیر های چوبکشی Skid Ways

مسیرهای چوبکشی قبل از شروع عملیات بهره برداری توسط مسولین مربوطه مشخص می شود تا تراکتورها و اسکیدرها در آنها رفت و آمد کنند و به کل عرصه، درختان و نهالها آسیب نرسانند که گاه به برداشت موانع در مسیر چوب­کشی اکتفا می­شود

مشخصات شبکه جاده جنگلی

تراکم طولی جاده ((Road Density

عبارت است از میزان طول جاده در واحد سطح، که بصورت متر در هکتار بیان می­شود.

                                                                 RD=L/S

که در آنL، طول کل جاده­های موجود در جنگل (متر) و S، سطح جنگل (هکتار) می­باشد.

تراکم فاصله­ای جاده ( Road Spacing):

به متوسط فاصله راههای جنگلی از یکدیگر، تراکم فاصله­ای گفته می­شود.

                                                                        RS=10000/RD 

جنگلها از ابتدای خلقت بشر همواره بعنوان منبعی برای تأمین مایحتاج وی مطرح بوده است. با ازدیاد جمعیت در سطح جهان و پیشرفت تکنولوژی نابودی جنگل رو به افزایش گذاشته و هر ساله بر شدت آن افزوده می شود. به طوری که سطح جنگلهای جهان از سال1964 تا 2000، از4/4 میلیارد هکتار به 6/3 میلیارد هکتار کاهش یافته است (یخکشی،1385). بنابراین استفاده بهینه از جنگل در قالب طرحهای جنگلداری اهمیت ویژه ای پیدا کرده است.

 اولین قدم در اجرای هر طرح جنگلداری، طراحی و احداث یک شبکه جاده با تراکم و درصد پوشش مناسب در منطقه مورد نظر می باشد. یکی از فاکتورهای تاثیر گذار در طراحی و احداث شبکه جاده جنگلی، شیوه جنگل شناسی می باشد. شیوه جنگلشناسی و نشانه گذاری، با توجه به محصولات تولیدی و همچنین حجم کاری که ایجاد می نماید، تعیین کننده نوع ماشین آلات بهره برداری و به دنبال آن تراکم و اشتاندارد شبکه جاده های جنگلی می باشد (نقدی، 1386).

 اكثر طرحهای جنگداری در شمال كشور تا چند سال قبل بر اساس همسال نمودن توده ‌های جنگلی و برداشت متمركز در واحد سطح و در قالب شیوه جنگلشناسی پناهی تدوین شده ‌بود، امّا در سالهای اخیر ، شیوه های جنگلشناسی مختلف به شیوه تک گزینی تغییر کرده است (پور مجیدیان، 1385). به همین دلیل طرحهای جنگلداری متعددی وجود دارد که طراحی جاده در آنها بر اساس شیوه جنگلشناسی پناهی صورت گرفته است، اما در حال حاضر شیوه جنگلشناسی تک گزینی در آنها اعمال می شود.

 ساریخانی(1380) تراكم مناسب جاده برای جنگلهای شمال ایران را (‌با توجه به مرغوبیت جنگل) حدود 20- 15 متر در هكتار جاده اصلی و 25-20 متر در هكتار جاده فرعی (كامیون‌رو) پیشنهاد می‌كند.

 لطفعلیان(1380) در مطالعه خود در طرح جنگلداری سنگده، تراکم بهینه شبکه راههای جنگلی برای چوبکشی زمینی توسط اسکیدر تیمبرجک 450C، 21 متر در هکتار بدست آورد.



 

 




تاریخ : سه شنبه 26 آذر 1392 | 10:21 ب.ظ | نویسنده : حسیـن شـــــــریفی طـــــــولارود | نظرات
.: Weblog Themes By VatanSkin :.
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic